Bir sierra leone atasözünün dediği gibi, sürprizlere inanmayanlar angutlardır. hayat sürprizlerle doludur, hatta hayatın kendisi bir sürprizdir.
son dönemin iki sürprizi şunlar oldu benim için (in order of importance):
1. aysun kayacı’nın, türkiye’ye dönüşü üzerine yaptığı tarihi açıklama. meraklısı blog arşivinden bakabilir. “işte döndüm” diye başlayan bu açıklama, sadece içeriği ile değil, dilindeki ustalıkla da, bence bir solukta okunabilecek edebiyat eserlerinden biri olan komünist manifesto ile yarışabilir.
2. chp’nin, “shp strikes back” denebilecek bir operasyona sahne olması. daha önce de yazdığım gibi benim, ne kadar okusam-büyüsem vs.. olsa da çocukluğumdan gelen gür bıyıklı shp’li sempatim vardır. ulu mahatma, her haliyle 20 sene öncesinin shp’li amcalarının resurrect etmiş halidir. kendisinden yürüdüğü o bıçak sırtı yollarda eğer vakti olursa kürtlere’de arada el sallamasını beklemek (kürtler metanetli halktır, bu da kafi), benim için, mahatma’nın kendi deyimiyle, “bir görev olmanın ötesinde zorunluluktur”.
Bu aralar “zinde kuvvet” lafını biraz sıkça kullanır oldum, düşününce biraz anlamlı da geldi. Aslında bununla demek istediğim “politik toplum”dan başka bir sey değil. Bilindiği gibi zinde kuvvet lafı 1960’ların siyasal jargonundan kalma. Belki geçmişi de vardır ama politikada etkili kesimleri, somut olarak da 60’ların Türkiyesinde ordu, gençlik, aydınlar ve belki o zaman için işçi sınıfının bir kesimini de ifade ediyor. Şimdi kimler bu zinde kuvvetler? Neyse… bu soru bi yana, siyaseti böyle düşünmek demokrasi dediğimiz şey her ne ise onun yarattığı bir ilüzyondan kurtarıyor bizi. Bu ilüzyon şudur: Her birey, belli bir toprağın üzerinde yaşamak yani varolmak nedeniyle otomatik olarak politik kabul edilir ve genel oy hakkı bu varsayımın en somut halidir. Elbette bireylerin politika yapma hakları bir sürü yasa ile mümkün kılınır ama bunun en çok göründüğü an elbette seçimlerdir. Bu esasında güçlü bir ilüzyondur çünkü, bir kere o ülkede yaşayan bir ...
Yorumlar